دانلود با لینک مستقیم فایل(بررسی سيستم های دارورساني نوين بر پایه نانوتکنولوژی)

سيستم دارورساني نوين نانو: عبارت است از رساندن دارو در يك زمان معين و با دز كنترل شده به اهداف دارويي خاص می باشد. متدي كه به وسيله آن دارو به بدن تحويل مي شود، تاثير معني داري بر روي كارايي درمان دارد. سيستمهاي دارورساني متفاوتي از جمله سيستمهاي داربررسی سيستم های دارورساني نوين بر پایه نانوتکنولوژی||زِد تی30013991|ztk50402910|بررسی سيستم های دارورساني نوين بر پایه نانوتکنولوژی
بررسی سيستم های دارورساني نوين بر پایه نانوتکنولوژی

سيستم دارورساني نوين نانو: عبارت است از رساندن دارو در يك زمان معين و با دز كنترل شده به اهداف دارويي خاص می باشد. متدي كه به وسيله آن دارو به بدن تحويل مي شود، تاثير معني داري بر روي كارايي درمان دارد. سيستمهاي دارورساني متفاوتي از جمله سيستمهاي دارورساني حساس به محرك و سيستمهاي دارورساني هدفمند شده تحت تحقيق و بررسي مي باشند. هدف رساني، توانايي رساندن قسمت اعظم دارو به محل مورد علاقه و ارگان هدف مي باشد.



آزاد سازي تحت كنترل دارو وتجزيه پذيري متعاقب آن فاكتور مهمي براي يك فرمولاسيون دارويي با آزاد سازي كنترل شده مي باشد. مكانيسمهاي بالقوه آزاد سازي دارو عبارتند از: 1 پس دهي و آزاد كردن داروي باند شده به سطح 2 ديفوزيون از خلال ماتريكسهاي حامل 3 ديفوزيون از ديواره حامل براي ميكروپارتيكل ها و ميكروكپسولها 4 فرسايش و تخريب ماتريكس حامل 5 مكانيسم تركيبي از پروسه فرسايش / ديفوزيون



نوع دارو، انتخاب روش تجويز و نوع سيستم دارورساني در موفقيت درمان بسيار تاثير گذار است. سيستمهاي آزاد سازي نوساني يا پاسخگو به محرك، اغلب سيستمهاي دارورساني با امتيازات برتري هستند زيرا دقيقا الگويي را تقليد مي كنند، كه طبق آن بدن هورمونهايي مانند انسولين و ... را آزاد مي كند. اين مهم با استفاده از پليمرهاي حامل دارو مانند هيدروژلها تامين مي شود كه به محرك خاصي پاسخگو هستند (مانند محرک دما، pH و الکتریسیته و...).





حاملهاي سيستمهاي دارورساني



حاملهای کلوئیدی: که حاوی (محلولهاي مسيلی، وزيكولی و كريستال مايعی)، علاوه بر پراكندگي هاي نانوپارتيكلی شامل ذرات كوچك با قطر 400 10 نانومتر، آينده هاي اميد بخشي در زمينه سيستمهاي دارو رساني به شمار می روند.



میسلها: تجمعهاي خودبخودي از كوپوليمرهاي آمفي فايل در محلولهاي آبي با قطر ذرات معمولا nm 50 5 هستند كه برای اهداف دارورسانی مورد توجه زیاد قرار گرفته اند.



ليپوزومها: شکلی از وزيكولها هستند كه از يك يا تعدادي دو لايه هاي ليپيدي مشابه آنچه در غشائ سلولی ديده مي شود تشكيل شده اند. خصوصيت قطبي هسته ليپوزومي باعث مي شود كه داروهاي قطبي بتوانند به خوبي در آن انكپسوله شوند.



دندریمرها: ماکروملکولهای با طیف اندازه ذره ای باریک، شاخه شاخه و در سایز نانو با یک طراحی متقارن می باشند. از یک هسته مرکزی، واحدهای منشعب شده به صورت شاخه درخت و تعدادی گروههای عاملی تشکیل شده اند.



کریستال های مایع: از حاملهای دارویی جالب به شمار می روند. این مواد از لحاظ نظم ملکولی بین حالت جامد و مایع قرار دارند و در نتیجه خصوصیات مایع و جامد را توامان دارا هستند.



نانوپارتيكلها: (شامل نانوسفرها و نانوكپسولها با اندازه ذره ای nm 200 10) به فرم جامد بوده و آمورف يا كريستالي هستند. اين حاملها قادرند دارو را جذب و انكپسوله نمايند، و بدين وسيله آن را عليه تخريب آنزيماتيك و شيميايي محافظت كنند. نانوكپسولها سيستمهاي وزيكولي هستند كه در آنها دارو در حفره اي قرار مي گيرد كه اطراف آن با يك غشاء پليمري احاطه شده است، در حالي كه نانوسفرها سيستمهاي ماتريكسي هستند كه در آنها دارو به صورت فيزيكي و يكنواخت در حامل پراكنده شده است. نانوپارتيكل ها به عنوان حاملهاي دارويي هم از پليمرهاي زيست تخريب پذير و هم از انواع غير زيست تخريب پذير ساخته مي شوند. نانو ذرات براي هدف رساني به ارگانها و بافتهاي بخصوص، به عنوان حامل DNA در ژن درماني و پروتئین درمانی از مسيرهاي خوراكي بسيار مورد توجه قرار گرفته اند.